Wystawa indywidualna · 9 lutego 2022

Realne — Nierealne

Centrum Spotkań Europejskich Światowid
Elbląg, Polska

Obraz abstrakcyjny z cyklu Realne / Nierealne Ady Kamińskiej
Z cyklu Realne / Nierealne, 2021–2022

Kontrast czy harmonia? Przeciwieństwo czy wzajemne przenikanie? Dwoistość świata realnego i abstrakcyjnego jest głównym tematem tej opowieści. Gdzie kończy się jeden, a zaczyna drugi? Czy granica między nimi jest sztywna, czy elastyczna — być może przezroczysta, płynna lub symboliczna?

Obraz namalowany przez artystkę jest zawsze realny. Jest przedmiotem o fizycznych właściwościach. Jego temat odwołuje się jednak do wyobraźni odbiorcy, nawet gdy przedstawia obiekt z fotograficzną dokładnością.

Wystawa Ady Kamińskiej Realne — Nierealne została podzielona na dwa bieguny tematyczne. Pierwszy odnosi się do świata natury, drugi zdecydowanie od niego odchodzi. W obu przypadkach forma przemawia silniej niż narracja.

Różnica skali

Pejzaże są płótnami tego samego formatu. Wydają się małe — nie obiektywnie, lecz w porównaniu z dużymi płótnami abstrakcyjnymi. Ten kontrast ustanawia hierarchię: świat obserwowany staje się mniej znaczący niż świat tworzony.

Różnica proporcji i kompozycji

Pejzaże mają jednolite proporcje i poziome kompozycje. Abstrakcje wznoszą się i rozciągają w nietypowych formatach, z dynamicznymi, otwartymi kompozycjami proponującymi inną perspektywę i nowy kadr.

Różnica tonacji

Pejzaże pozostają neutralne, chłodne i stonowane. Ta celowa powściągliwość kontrastuje z mocniejszym kolorem i dominującymi akcentami abstrakcyjnych płócien.

Różnica tempa

Pejzaże rozwijają się powoli i cicho. W abstrakcjach tempo jest szybsze: kolor nakładany jest swobodnie, szerszym gestem i bardziej zdecydowanym ruchem.

Różnica ekspresji i przestrzeni

Pejzaże odgrywają celowo podporządkowaną rolę. Ich cichy głos pozwala abstrakcjom przemawiać mocniej. Podczas gdy ograniczone środki malarskie spłaszczają pejzaże, abstrakcje budują głębię poprzez kontrast, kolor, przecieranie i warstwowe powierzchnie.

Tytuł wystawy nabiera zatem ironicznego znaczenia. Przekształcenie rzeczywistości może wydawać się bardziej realne niż jej przedstawienie: intensywność, rytm, głębia i radość tworzenia przeciwstawiają się temu, co zwyczajne i banalne.